TENK YU

simpleng salita lang naman diba?

mano man lang bang sabihin?

TENK YU…

nakakapilipit ba ng dila?

hirap palang maging darna no?

matapos mong tumulong,

ni walang pa-kunswelong

pasasalamat ang maririnig…

di ko naman nais na sumikat,

walang ibang motibo,

kundi ang makatulong…

pasalamatan man o hindi

ayos lang.

ngunit mas masarap pa ring malaman

na ang iyong pinaghirapan

ay pinahahalagahan…

ng taong direkta mong tinulangan,

kahit walang kapalit na materyal…

sapat na ang ngiti,

at ang mga salitang

TENK YU

masaya na ko nun.

kaso wala e…

ganyan nga yata talaga

ang buhay ni darna.

oks lang

nakatulong naman.

masaya na ako…

tutulong ako

pasalamatan man

o hindi.

dahil ako si darna!

ONDOY

nuong nakararaang sabado,

panay ang reklamo ko…

kesyo ang lakas ng ulan,

di makapasyal kahit man lang sa mall…

kesyo walang kuryente,

di makapanood ng tv…

kesyo walang internet connection,

di makapag blog o makapag facebook man lang…

kesyo ang dilim, walang ilaw,

di ko mabasa yung tinatapos kong nobela…

kesyo pinasok na kami ng tubig hanggang sakong,

kakainis basa ang paa pag nasa sala,

kakapagod pang itaas mga gamit sa 2nd floor.

maaga tuloy kami natulog.

ayoko nang bumaba sa sala e,

nasa kwarto na lang ako,

nagtiyagang mag paypay

at gumamit ng flash light habang nagbabasa

hanggang antukin.

kinabukasan,

may tubig na kami.

may kuryente na.

may koneksyon na sa cell phone

at sa internet.

saka ko nabalitaan

ang trahedyang dinulot ni ondoy.

bigla akong napaiyak.

nagrereklamo ako kesyo di ako makapasyal,

e yung iba nga ay di makaalis sa bubong ng kanilang bahay.

nagrereklamo ako di ako nakapanood ng tv,

e yung iba nga ay inanod ang kanilang tv,

at ang iba pa nilang gamit sa bahay.

kesyo di ako makapag internet,

e yung iba nga ay hindi man lang

makatawag sa mga kamag-anak

nag-aalala sa kanilang kalagayan.

kesyo nababasa ang paa ko

kasi hanggang sakong ang tubig sa amin.

e yung iba nga hanggang bewang,

hanggang dibdib,

lampas tao pa nga ang baha sa bahay nila.

yung kotse ko ay di inabot ng baha,

samantalang yung iba ay inanod

ng rumaragasang tubig.

mas bago, mas maganda at mas mahal pa sa kotse ko.

kaya ano pa ba ang nirereklamo ko?

samantalang ang iba

ay nawalan ng bahay,

ng mga kasangkapan,

ng kotse,

at maging ang ilan ay nawalan

ng mahal sa buhay…

ano pa ba ang nirereklamo ko?

ngayon ko napagtanto,

na maging mapagpasalamat

sa kung ano ang mero ako ngayon…

at kung anuman ang nawala sa akin,

pasalamat ako at buhay pa ako,

p.s.

para sa mga nasalanta

ng bagyong ondoy,

nakikidalamhati ako sa inyo,

pero tatagan ninyo ang inyong loob,

malalampasan din natin ito.

SA PILING NI NANAY AT NI TATAY

nung ako’y bata pa

sa tuwing pumapasyal ang pamilya,

lagi akong nakapulupot

sa ang aking tatay…

mautak din ako e,

kasi siya ang mas mapera kesa kay nanay.

saka kay nanay, ang daming bawal!

bawal ang chippy (kasi junk food daw yun)

pag tinatanong ko naman ano ung junk food,

pagkain na gawa daw sa basura.

kaya tuloy buong childhood ko,

akala ko na ung chippy ay literal na gawa sa basura!

bawal ang baloon,

kasi lason daw ung madikit na kemikal doon sa lobo.

bawal ang sopisdrink

kasi magiging dabyana daw kami.

(di pa kasi uso ung salitang obese noon e)

e lahat  ng iyon ay makikita mo sa luneta

at sa manila zoo

na lagi naming pasyalang buong pamilya.

pero pag si tatay ang kasama ko…

aba ibang usapan na yan!

galante si tatay e.

kahit anong ituro ko bibilhin niya…

pero siyempre di dapat makita ni nanay…

munting sikret namin yan ni tatay

pag kami ay pumapasyal.

nung magdalaga naman ako,

mahilig pa ring pumasyal ang pamilya…

siyempre kay tatay pa rin ako nakapulupot…

kasi sa mall na ang hang-out namin e…

mas maraming ituturo…

mas maraming choices!

ganun pa rin…

si tatay, ok lang sa kaniya na naka shorts ako,

ganda kasi ng legs ko e!

ika nga ni tatay,

“if you have it, flaunt it!”

aba ayaw ni nanay!

pag magpapabili naman ako ng mga bestida,

kailangang inspeksyunin pa ni nanay…

pag sobrang mataas sa tuhod,

bawal!

ito pa,

pag may napili akong blusa na walang manggas,

bawal!

wag niyo namang isipin na

istrikto si nanay.

siya ang sinasabihan ko ng mga sikreto ko…

ng mga crush ko…

ng mga problema ko.

at nang ako ay nililigawan na,

siya ang kasundo ng mga manliligaw ko…

(nagseselos kasi si tatay sa kanila e)

si nanay ang kakwentuhan…

sila ang drayber ni nanay!

pinagdadrayb  nila si nanay kung may pupuntahan ito.

siya rin ang tagapayo ko

pag dating sa pakikipag nobyo.

cool talaga si nanay!

bakit ko ba naikwento ito?

kahapon kasi umuwi ako sa bahay nila tatay…

biglaan…

kinailangan ko kasi ng matalinong payo…

ng yakap ng magulang…

ng tapik sa balikat.

biruin niyong sa edad kong mahigit na trenta,

kay tatay at nanay pa rin ang takbo ko…

iba talaga ang karanasan ng matanda…

matalino, lohikal, at laging tama!

ngayon di ko na kailangan

ng chippy, ng balloon at ng sopisdrink…

sapat na sa akin na laging may uuwiang

nanay at tatay,

sa tuwing kailangan ko ng mapagmahal na tagapayo.

TEKNOLOHIYA

noong nakaraang gabi,

naghahapunan kami ng mga kaibigan

sa isang restawran…

napag-usapan ang makalumang anyo ng sulatan…

“snail mail” ika nga sa ingles.

bigla ko tuloy naalala

ang saya pag dumadating na sa gate namin

si mamang kartero.

ang dami ko kasing kaibigan na kasulatan…

siyempre kasama na ang mga nanliligaw…

ganun?

iba pa rin talaga ang filing pag nakatanggap ka ng sulat.

pero ngayon,

dahil sa modernong teknolohiya…

bihira na akong makatanggap ng liham

mula kay mamang kartero…

puro bayarin na lang sa kuryente, tubig at telepono

ang naabutan kong sobre

na nakaipit sa aming gate.

dahil sa internet,

ang mga nakukuha kong liham

ay sa pamamagitan nalang ng email…

at imbes na ako ay tawagan,

tinetext na lang ako…

haay…

kaya ngayon kahit na magkamag-anak

pag tinanong mo kung may komunikasyon pa sila,

kadalasang maririnig mo,

“wala na kong masyadong balita e,

wala kasi siyang email address.”

ganun?

e dati naman silang nagsusulatan!

pag tinanong kung nakakausap pa ang isang kaibigan,

sasabihin sa ‘yo

“nagpalit kasi ng sim card kaya di ko na siya natetext.”

ganun?

e dati naman silang halos umagahin sa telepono!

teknolohiya talaga…

pinaliit nga ang mundo…

binura naman ang “personal touch” ng indibidwal.

ganun?

totoo yun…

di ko naman pinagsisisihan

ang pagkakaroon ng

modernong teknolohiya.

naging mabilis nga ang komunikasyon,

at ang edukasyon.

kung hindi dahil dito,

malamang ay wala ang mga blog ko

sa web site na ito.

hindi ko rin agad malalaman ang mga balita

tungkol sa mga kaibigan ko

at mga pangyayari

sa ibayong dagat.

nanghihinayang lang ako

sana ay di nawala ang

lumang anyo ng komunikasyon

na minsan sa ating buhay

ay nagbigay ng kakaibang excitement

at saya sa ating puso.

ganun.

PAGKAIN NGAYONG TAG-ULAN

MGA MASARAP KAININ na MERYENDA  NGAYONG TAG-ULAN

1. Champorado at tuyo

2. Mainit na sopas na ang sahog ay manok na hinimay at hiniwa-hiwang hotdog

3. Lugaw na may nilagang itlog at maraming tustadong bawang sa ibabaw tapos may kasamang tokwa’t baboy na nilagyan ng maanghang na suka at toyo na may maraming sibuyas at paminta.

4. Ginatang halo-halo

5. Lomi

6. Bachoy, yung bago ihain sa iyo e bibiyakan ng itlog at lalagyan ng dinurog na chicharon.

7. Mami (mas masarap yung mami na nabibili sa kanto o yung naglalako, dirty mami ika nga ng iba).

8. aroz caldo na ang sahog ay pakpak ng manok tapos maraming tustadong luya, bawang at chicharon. Saka mo pipigaan ng kalamansi.

9. Sotanghon na sopas na pinapula ng atsuete at ang sabaw nito ay galing sa pinakuluan nang matagal na buto ng manok.

10. Miswa na masabaw sinamahan ng giniling na karne ng baboy, atay at lapay na ginisa sa maraming bawang at luya, tapos bubudburan ng maraming bagong-giling na paminta.

TSISMIS

nakakatawa…

o nakakatuwa…

kung walang nasaktan…

e kung may nasirang dangal?

tatawa ka pa ba?

para sa mga nakikinig ng tsismis…

o ng anumang kwento

na sangkot ang ibang tao…

pagkatapos pakinggan ang bersyon ng  nagkwento sa iyo,

huwag munang gumawa ng konklusiyon,

kunin muna ang panig ng kabila…

di kasi lahat ng naunang nag kwento,

siya ang tama…

baka siya pa nga ang may tama!

PILING PILING PELIKULA

May kaibigan akong nag-email sa akin nito…

Ayoko namang ako lang ang matawa,

Kaya i-share ko na rin sa inyo…

Top 20 signs that a movie is GAWANG PINOY

1. Sasayaw sa likod ng puno ng buko pag nasa beach yung scene. Alternate pa yung mga ulo nila.

2. Yung kontrabida yayakap sa bida, sabay taas ng kilay at ngingisi.

3. Ang pancit, nagdadala ng malas. Uuwi ang bida na may dalang pancit sa kanyang nanay na si Anita Linda. Tatawagin nito ang mga bata para kumain, at kakamustahin ng bida ang pag-aaral habang kumakain ng pancit. Biglang may titigil na sasakyan sa harap ng bahay at pauulanan ng baril ang pamilya! Mamamatay si Anita Linda, at sisigaw ang bida ng “Inaaay!” at mangangakong ipaghihiganti ito. Moral lesson: Ang pancit, nakakamatay.

4. Pag may magkaribal na babae, yung mabait diretcho ang buhok at may bangs. Yung salbahe, laging kulot.

5. Sa pinoy action movies, ang bida hindi nauubusan ng bala.

6. Sa pinoy action movies, kapag tumakbo ang bida, sa lupa lahat ang tama ng bala ng kalaban.

7. Kapag may angry mob na pupunta sa bahaykubo ng manananggal, si Vangie Labalan ang laging lider.

8. Alam mong moment of truth na ng bida kapag sinabi na niya yung title ng pelikula.

9. Ang tawag ng kontrabida sa mga goons niya, “Mga bata.”

10. Yung nakababatang kapatid ng bida habang naglalaro ng bola, mabibitawan at mapupunta sa gitna ng kalsada. Tapos may darating na sasakyan, tapos itutulak siya ng bida. Yung bida naman ang nasa gita ng kalsada. Biglang may sasakyang darating. Ang bida, ico-cross lang niya arms niya covering his face tapos sisigaw yung kapatd ng ‘kuyaaa!’. Next scene nasa ospital na sila. Simula na ng drama

11. Kapag bakbakan, hindi nasasaktan ang bida, pero umaaray siya pag ginagamot na siya ng leading lady, at kasunod na ang love scene.

12. Kapag may sinabi ng kontrabida ang masama niyang plano sa bida, ang sasabihin ng bida: “hayop ka!”

13. Ang bidang babae, pag katulong ang role, siguradong magiging anak ng amo niya sa ending.

14. Ang nanay ng mayaman laging may pamaypay na pangmayaman, at ang nanay ng mahirap laging naka duster.

15. Ang hideout ng kontrabida, parating mansion na may chicks sa pool.

16. Ang mga bida sa drama, pag nakatanggap ng masamang balita, laging may pinto sa likod nila para puwede silang sumandal habang nagsa-slide dahan-dahan pababa, tapos todo iyak with matching uhog.

17. Pag di nahuli ng mga goons ang bida, sasabihin ng boss sa kanila, “Mga inutil!”

18. Laging nakakapulot ng baril na may bala ang bida kapag kinakailangan niya.

19. Laging mas maganda ang yayang bida kesa sa kontrabidang anak ng amo niya.

20. Pag ang ending ng movie ay song and dance number sa beach o resort, ang huling frame, tatalon ang buong cast…sabay freeze.

Para sa mga di maka-relate,

Sori nalang kayo…

Maaring di niyo na-enjoy ang childhood niyo…

O wala pa kayong muwang nang ganito ang “in”

Sa daigdig ng pinalakang tabing!

HABANG MAY BUHAY

Nung bata pa ako,

Dami kong gustong gawin,

Dami kong gustong salihang mga contest…

Anu-ano nga ba yun?

Nung elementary ako,

Gusto kong sumali sa popularity contest.

Di ako pinili ng titser ko (kainis!)

Ang pinili niya e yung klasmeyt ko

Na mahusay mag split at magsayaw at sikat sa skul namin

Kasi sumali at nagkaron ng special award sa Eat Bulaga.

Ang nakakayamot pa dito,

Yung kapatid kong mas bata sa akin

Ay pinili ng titser niya para maging contestant

Sa popularity contest na yun!

Sumali ako sa quiz bee,

Eh ang husay ko sa math.

Eh ang siste, ako pa ang nagpatalo sa section namin!

Sumali ako sa story-telling contest,

Biruin niyong tinalo ako ng kapatid kong mas bata sa akin!

(Oo yung sumali sa popularity contest!)

Sumali ako sa singing contest,

Nahilo yung gitarista, wala kasi sa tiempo ang kanta ko…

(Pero nasa tono naman ako, in fairness!)

Tinalo na naman ako ng kapatid ko!

(Siya nanaman!!!)

Nung nasa hayskul na ko,

Medyo naging mahiyain na ko.

Binoto akong muse sa klase,

Tinanggihan ko.

Pinasali ako ng titser ko sa isang play,

Ako ang napiling bida…

Tinanggihan ko,

Pinili kong maging kapatid ng bida.

Kahit isang contest ay wala akong sinalihan.

Takot nang matalo?

Siguro.

Ganun yata pag teen-ager eh,

nag-iiba ang personalidad.

Nang lumipas na ang aking teen-age years,

Lumakas muli ang aking loob…

Kumapal na naman ang mukha.

Biruin niyong nation wide na ang mga sinalihan ko!

Sumali ako sa

Metro Pop Song Writting Contest!

(Twice pa ha! Magkasunod na taon!)

At twice ding natalo!

Magkasunod na taon din!

Gumawa ako ng maikling kwento,

Sinali ko sa Carlos Palanca.

Talo na naman!

Ah naisip ko,

Baka naman pang international ako!

Sinali ko ang isa kong tula

Sa isang poem-writing contest sa America.

Ayun!

Talo pa rin!

Grrrr!!! Ayoko na!

Sawa na kong matalo!

Naisip ko,

Subukan ko kayang pumili ng ibang karera?

Panalo!

Tagumpay ako!

Nag-aral din ako ng ibang wika,

Nag-excel na,

Nakapagturo pa!

Kaya ngayon,

Ang dami ko na namang gustong gawin,

Aralin,

At salihan!

Totoo pala ang kasabihan,

Habang may buhay, may pag-asa.

Kala ko sa comics lang yun e…

Totoo pala.

KAYAMOT NA EKSENA SA SINEHAN!

Naranasan niyo na bang pumasok sa sinehan…

Pakatapos gawin ang inspeksyon sa bag mo,

May makitang gadget,

Tapos di pumayag na dalhin mo iyon sa loob ng sinehan?

Utak naman talaga ng mga nag-iinspeksyon na yun o!

Ni wala ngang camera yung psp e ayaw pang pumayag?

Nakakita lang ng gadget e,

Praning na agad!

E kitang-kita ko naman kung saan nilalagay

Yung mga gamit na “bawal” ipasok sa loob…

Ni walang kandado eh!

Utak naman talaga o!

E kung mawala ang bato ko?!

MGA SINING

Kamakailan lang, sumakay ako sa LRT.

(Kahit ako si Darna, nagko-commute din ako)

Napansin ko yung mga tula na nakapaskil sa

itaas na bahagi sa gilid ng tren.

Napagwari ko, ba’t ganun,

Sa tren na lang ba natin nilalagay ang mga tula?

Ba’t ganun,

Mga tula ng banyaga ang nakapaskil doon?

(Sabagay, di ko naman nakita lahat ang mga tula,

nandoon lang ako sa tren na pang babae eh)

Ganoon pa man,

Bakit ganun?

Nang mapadpad ako sa Macau,

(Nax yabang noh?)

Pumasyal ako sa isang parke doon,

Camoes Park.

Maluluha ka sa sobrang ganda ng kanilang ginawa!

Sa bandang itaas ng parke ay may mga naglalakihang bato.

Sa malalaking batong ito  ay nakaukit (hindi nakapinta)

ang iba’t ibang tula ni Camoes (at ng iba pang makata)

Dangan nga lamang at di ko maintindihan

Portuguese kasi ang wika e.

Gayun pa man,

Maiinggit ka sa pagpapahalaga nila sa mga alagad ng sining

at sa mga gawa ng mga ito.

Pag pumunta ka naman sa gitnang bahagi ng parke,

Ay may mga tila ginto o brass na mga plates

Na nakaukit naman ang isang sikat na play sa bansang iyon.

Muli, di ko na naman maintindihan, portuguese nga kasi e.

Gayun pa man, napahanga ako sa pagpapahalaga nila sa mga

Taong lumikha ng mga sining na iyon.

Ba’t ganun?

Sa ating bansa, ang daming magagaling na alagad ng sining?

Ba’t di nila pahalagahan ng ganoon?

tsk, tsk, tsk…

Pinagdedebatihan pa si Carlo J.

Di raw sining ang comics!

Kung hindi ito sining, ano ito?!

Sila kaya ang kumatha ng mga karakter sa comics…

Wakasan nga nila ang mahahabang serye ng mga ito

Na hindi maiinip ang mga tagasubaybay…

Tignan ko lang kung hindi maburyong ang mga utak ng mga yan!

Kung nabubuhay lang si Mars Ravelo, tiyak ko

Magrereact yun!

Kung hindi sining ang comics…

Ano ang tawag dito?